Nadat ik een zeer kritisch-negatieve reactie kreeg op een uitnodiging om ook op straat te evangeliseren in Brussel, voelde ik de noodzaak om toch een berichtje te schrijven met enige verduidelijking om misverstanden te voorkomen.
Er zijn dus mensen die vrezen voor een "straatevangelisatie" die opdringerig is (want ongevraagd), infantiel en overvrolijk overkomt (want gemaakt blij en zingend op straat). Zij vrezen dat op deze manier net een verkeerd beeld wordt gegeven van de kerk.
Het is precies het doel van het congres om samen na te denken over evangelisatie in de stad, ervoor te bidden en op een goede manier in actie te schieten. Laten we al even stilstaan bij de kritische bedenkingen hierboven.
Evangelisatie, zelfs die op straat, hoeft helemaal niet opdringerig te zijn. Evangeliseren heeft op de eerste plaats alles te maken met liefde en respect voor je medemens. Dan ga je die medemens niet om de oren slaan met "goed nieuws", noch aan zijn jas gaan hangen om hem toch maar te vangen in het web van je club.
Aan de andere kant, kan je echter ook niet zwijgen en doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is, als je echt "goed nieuws" hebt. Zelfs het excuus, dat je medemens op straat er niet om vraagt, kan je niet ontslaan van de plicht om te delen van je vreugde en de hoop die in je leeft. Ons probleem, of is het ons geluk, bestaat erin dat Jezus ("God redt"!), zijn vrienden uitdrukkelijk in de wereld zendt, en dat sinds eeuwen zovele volgelingen niet geaarzeld hebben om de redding in Christus en Zijn Rijk, te verkondigen.Het komt er dus op aan, de uitdaging van de verkondiging op te nemen, zelfs op straten en pleinen, zonder daarbij opdringerig en onverdraagzaam te zijn. Vandaar dat we niet van plan zijn om mensen tegen te houden, vast te zetten, aan te klampen, enz… We willen wel op enkele plaatsen samen zingen, bidden en laten klinken in de stad, dat wij katholieken geen triest en saai clubje zijn, maar een kerk van geloof, hoop en liefde. Vreugde is aanstekelijk. Ze hoeft niet "overvrolijk" te zijn, als ze maar komt uit een hart, dat ontdekt heeft, dat Jezus de zijnen heeft bemind. |  |
Als je zo op straat aanwezig komt, met groepjes gelovigen, dan komen er reacties. Het zal niemand verwonderen dat daar negatieve reacties bij zijn. Vele mensen zijn zo gekwetst, dat vreugde hen pijn doet of shockeert. Voor ons is het een gelegenheid om nederig te luisteren, te verdragen en te dragen. Maar verwondert het je dat er ook veel positieve reacties komen? Er zijn mensen in de straat die blij zijn iets te zien van een "bevrijde kerk" die vrijmoedig laat merken dat ze er is. Ik heb zo een koppel ontmoet die bleven staan luisteren naar de muziek en toen we hen uitlegden wie we waren en waarom we zo op straat stonden te zingen, heel verwonderd reageerden, maar op het einde van het gesprek, mee de kerk binnengingen om even met ons te bidden. En ik hoorde de vrouw tot haar man fluisteren: "Ongelooflijk, dit is precies wat wij nu nodig hebben". Prachtig toch?
In onze straten lopen eenzame mensen, soms met zware lasten. Er zijn vele manieren om als christen dichter bij onze medemens te gaan staan, en vooral in je eigen omgeving zou je daar meer oog voor moeten krijgen. Maar de "straatevangelisatie" is een bijzondere manier, die een beetje verdwenen is en zeer argwanend wordt bekeken. Nochtans plaats je je als christen gewoon op de weg van je medemens. Dat vraagt een inspanning van ons. Je moet jezelf wel willen "outen" en dat is nooit vanzelfsprekend, zomaar op straat. Je moet die wildvreemde in de straat tot je medemens willen maken en bereid zijn te getuigen van hoop die in je leeft, als die mens blijft staan.
Een enorme vreugde krijg je ervoor terug. De eenheid van de gemeenschap of groep die samen de straat opgaat groeit. De getuigenissen achteraf versterken het geloof. En je gebed wordt verrijkt, want straatevangelisatie is gebed, van begin tot einde, ervoor en erna. God kent elk van onze medemensen wel. Hij is hen nabij en gaat op weg met hem. Wat een geluk dat wij de vreugde mogen smaken om heel eventjes op die weg geplaatst te worden. Kan je het geloven? Kom en zie….
Peter Verbeiren
Voor alle informaties over Brussel Allerheiligen 2006, click hier. |
